Ur. w Zamościu, studiując na Uniwersytecie Warszawskim zostawał kolejno pomocnikiem aptekarskim (1872), prowizorem (1875) i magistrem farmacji (1881, rozprawa wyd. drukiem, 59 s.). Wrócił do Zamościa i do 1900 prowadził skład apteczny, a po śmierci ojca Karola (osobne hasło) objął również aptekę. (...)

Ur. w Zamościu, studiując na Uniwersytecie Warszawskim zostawał kolejno pomocnikiem aptekarskim (1872), prowizorem (1875) i magistrem farmacji (1881, rozprawa Charakter diejstwija antiseptikow na fiermienty - wyd. drukiem, 59 s.). Wrócił do Zamościa i do 1900 prowadził skład apteczny, a po śmierci ojca Karola (osobne hasło) objął również aptekę. W 1899 otworzył przy niej laboratorium miejskie (m.in. badania wody ze studzien, badania analityczne moczu). 
Aktywnie uczestniczył w działalności społeczno-zawodowej, był delegatem Warszawskiego Towarzystwa Farmaceutycznego na gub. lubelską, reprezentował kraj na zjazdach za granicą. Przemawiał w imieniu polskiej delegacji na IX-tym Kongresie Farmaceutów w Paryżu (1900), był jednym z trzech delegatów WTF na zjazd w Petersburgu (1907), na Kongresie w Brukseli został czł. rzeczywistym Międzynarodowego Kongresu Farmaceutów i wybrany do komisji organizacyjnej Międzynarod. Federacji Farmaceutów (1910), a po jej utworzeniu w 1912 - do wojny uczestniczył w jej pracach. Na Kongresie w 1913 w Gandawie uhonorowany dyplomem za zasługi dla MFF.
Uczestniczył z referatami podczas zjazdów lekarzy i przyrodników polskich (Kraków 1911) oraz I Zjazdu Aptekarzy Królestwa Polskiego (Łódź 1912). Był też czł. Rzeczywistym W-wskiego Towarzystwa Higienicznego i etatowym czł. Rady Aptekarskiej Królestwa Pol. (1917), ponadto czł. rzeczywistym Kasy im. Mianowskiego. 
Wygłaszał referaty na zjazdach lekarzy i przyrodników polskich w Krakowie w 1891 o potrzebie podręcznika do badania materiałów aptecznych (podręcznik do dochodzenia dobroci leków pojedynczych i złożonych - miał być ogłoszony drukiem), w 1911 w sprawach świadectw i praktyk aptecznych oraz na zjeździe Aptekarzy w Łodzi, występując z wnioskiem o tworzenie spółdzielczych hurtowni zaopatrujących apteki (1912). Brał udział w wystawach higienicznych w Lublinie i Warszawie (w 1896 przedstawił roz­maite syropy i soki owocowe i rezultaty analizy takowych, jak również model stołu do przyrządzania lekarstw 2x1 m), wystawie kucharskiej (w 1902 wielki złoty medal). Współpracował wiele lat z "Wiadomościami Farmaceutycznymi" (w 1901 nr 10 Rozbiór chemiczny wód miasta Zamościa), pisał też do "Zdrowia" i innych specjalistycznych czasopism. (także z 1903, 1911 i 1912).
Równie czynnie uczestniczył w życiu miasta, przez wiele lat prezesując II ZTP-O (był jego współzałożycielem i inicjatorem budowy Domu Centralnego), nazywanemu "kasą Kłossowskiego", Straży Pożarnej, Dozorowi Szkolnemu, przewodniczył tymczasowemu zarządowi PTK (czł. korespondent PTK w Warszawie). Działał też w PMS (w zarządzie koła), Towarzystwie Wzajemnego Kredytu, Tow. Muzyczno-Dramatycznym, Stow. Spożywców. Był czł. komitetu sanitarnego do walki z cholerą (1905), z-cą przewodniczącego Rady Szkolnej (od 1916), skarbnikiem wydziału do spraw utworzonego internatu Seminarium, po 1906 był kierownikiem subagentury handlowej w sieci agentur zakładanych przez prezesa kolei nadwiślańskiej, opiekunem zakładu dla starców i kalek, zarządach powiatowej komisji do podatku mieszkaniowego, ławnikiem Sądu Pokoju, później Sądu Okręgowego. Należał do Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. 
Cieszył się wielkim autorytetem i poszanowaniem wśród mieszkańców Zamościa. Przypadał mu zaszczyt występowania imieniem miasta podczas ważnych uroczystości patriotycznych, jak głośna wizytacja biskupia (podczas obiadu imieniem obywateli miasta zamiast toastu, skreślił dzieje Zamościa i wręczył okolicznościowy album) i złożenie wieńców na grobie założyciela miasta w 1905. Reprezentował Zamość w wyborach do władz gubernialnych (1907, z kurii miejskiej liczbą głosów drugi po  Jaśkiewiczu). Był też w ścisłym gronie przedstawicieli miasta u progu niepodległości w 1918. Od 1916 był radnym miejskim. 
Prekursor współczesnego regionalizmu zamojskiego (autor O pamiątki Zamościa w "Kronice Powiatu Zamojskiego"), zbieraczem zamoscianów, w Archiwum zachowały się jego notatki do dziejów miasta. Chętnie oprowadzał po mieście, wygłaszał odczyty o jego historii, wydał broszurkę Zamość - twierdza (Zamość 1918). Był wg słynnego regionalisty M. Pieszki człowiekiem, który nawrócił go na zamojską wiarę.
Zmarł 8 XI, spoczywa w grobowcu na zamojskim cmentarzu, wspólnie z ojcem i żoną Reginą (osobne hasło). Mężem jego córki Stefanii (1893) był Ludwik Szperl (osobne hasło), mężem Marii (1904) - Józef Szelchauz (osobne hasło) a po trzeciej, Wandzie jego wnukiem był Jerzy Minczewski (osobne hasło) - tak jak Szperl znakomity chemik (obaj figurują w polskich wydaniach encyklopedii).

 * Na wystawach higienicznych w 1896 w Warszawie wystawił własnego pomysłu model stołu do receptury oraz soki owocowe fermentowane pasteryzowane, za eksponaty pochwała organizatorów, w 1901 w Lublinie list pochwalny za organizację i działalność laboratorium miejskiego, w 1908 w Lublinie dyplom za okazy zafałszowanych produktów spożywczych, natomiast na wystawie kucharskiej w 1902 w Warszawie wielki złoty medal za działalność laboratorium i mały srebrny medal za syropy owocowe.
 * 1916 - Na koniec roku 1916 wygłosił w sali teatralnej ze swadą i gruntowną znajomością odczyt o historii Zamościa. Niesłabnącą uwagę utrzymał przez 3 godziny. Mnóstwo cennego materiału historycznego może być tłem do odpowiedniej publikacji. Liczna publiczność podziękowała żywymi oklaskami. 230 kor. dochodu Kłossowski przeznaczył na internat.