Pochodził z Buska (woj. bełskie). Po naukach we Lwowie wstąpił na Uniwersytet Krakowski, tam został bakałarzem (1586), a następnie doktorem filozofii (1593). Był jednym z trzech pierwszych profesorów Akademii. Przybył na przełomie 1593/94, uczestniczył w pracach organizacyjnych, a w 1595 objął katedrę wymowy. Był też rektorem (wybrany w 1599 i być może rok później). W 1603 został kanonikiem Kolegiaty. W 1609 przyjął święcenia i został prałatem - kustoszem, rezygnując jednocześnie z zajęć na uczelni. W 1620 został drugim z kolei infułatem zamojskim, z jego fundacji pochodzą dwa srebrne lichtarze.
Nie zaznaczył się działalnością naukową, chociaż posiadał niewątpliwie wysoką humanistyczną wiedzę. Będąc rektorem wszczął naukową dyskusję nad kołtunem, pisząc do Akademii Padewskiej (1599) pozostawił dokładny, uważany za najdawniejszy opis choroby, także inne rękopisy. W 1602 był nauczycielem Tomasza Zamoyskiego i jednym z jego opiekunów po śmierci ojca. 
Niezmordowany w pracy, doczekał sędziwego wieku, zniedołężniały pod koniec życia, zm. w Zamościu, pochowany pod Kolegiatą. Przeważającą część znacznego majątku (ok. 100 tys. zł) przeznaczył testamentem na krakowskich i zamojskich ubogich. Kilka miesięcy przed śmiercią odwiedził Kraków. Ulegając tamtejszym akademikom, wywiózł w tajemnicy olbrzymią sumę 59 tys. zł, z której Akademia Krakowska po paru latach w drodze łaski oddała na bursę w Zamościu zaledwie szóstą część.