Ur. we Lwowie. Był synem złotnika Hansa Kleina, Niemca z Drezna (matka córka ślusarza Leszczyńskiego. Pierwsze nauki we Lwowie i Krakowie. Wcześnie zetknął się z Szymonem Szymonowicem, który poznał się na jego zsolnościach i polecił go Janowi Zamoyskiemu. Jako dworzanin Hetmana prowadził w hetmańskiej bibliotece samodzielne studia prawnicze. Ten wybitny polski prawnik w młodości kilkakrotnie znajdował się w konflikcie z prawem, narażając się samemu Zamoyskiemu, który jednak nie zrezygnował z utalentowanego, chociaż niesfornego protegowanego, nawet po wyrządzeniu mu jakichś szkód. Prowadził hulaszcze życie i w 1595 znalazł się w więzieniu w Przemyślu, skąd z pomocą przyjaciął uciekł (nie znane te karygodne czyny). Znalazł się we Lwowie, ustatkował się i wydał pierwszą publikację, Zamoyski na swój koszt wysłał go za granicę. 
W 1601 studiował prawo w Orleanie, w 1602 Paryżu, Bourges, 1603-4 Padwie i 1605-6 w Rzymie, gdzie uzyskał stopień doktora obojga praw. Po powrocie uczył młodego Tomasza Zamoyskiego, a w 1609 objął katedrę prawa. W 1615 obrany został rektorem i w trakcie pełnienia tego urzędu zmarł. Sprawował też funkcję asesora Trybunału Zamojskiego, unikał posiedzeń akademickich. Był jednym z wybitniejszych uczonych Akademii, o szerokich horyzontach badawczych, reprezentujący samodzielną myśl naukową.
Autor dzieł prawniczych: Processus iudicarius... (Zamość 1601) - zwięzłego i praktycznego zarysu polskiego przewodu sądowego, o którego pożyteczności świadczyły kolejne wydania (Poznań 1620, Warszawa 1631, 1636, 1640), Similium iuris... (Paryż 1602) - studium podobieństw prawa polskiego i rzymskiego, oraz Institutionem iuris Regni Poloniae libri IV (Zamość 1613) - 300-stronicowy podręcznik prawa polskiego, pierwszy tego typu w Polsce. Podobno wyjść miała także nie znana dzisiaj praca o obowiązkach urzędów.
Pozostawił też szereg skryptów akademickich, m.in. liczące po ok. 300 stron rękopisy dotyczące wykładów o dziełach Cicerona i prawa obowiązującego w Cesarstwie Rzymskim, przeprowadzał w nich analizy dzieł o państwie. W swoich pracach sięgał od prawodawstw antycznych po najbardziej aktualne zagadnienia sądownictwa. W świetle zachowanego dorobku naukowego był uczonym o rozległej skali zainteresowań, godzący dogmatykę prawa z postępową myślą humanistyczną. Uważany jest za jednego z wybitniejszych prawników Rzeczpospolitej szlacheckiej, pisano o nim niezmordowany badacz prawa narodowego. . Wg Starowolskiego miał łatwość w pisaniu wierszy religii i moralności.
Należał do czołowych przedstawicieli zamojskiego renesansu. Olbrzymią bibliotekę (1319 tomów) podarował Akademii, a 5 tys. zł zapisał na założenie tzw. "banku pobożnego". W serii "Dawni polscy pisarze prawnicy" wyszła biografia - Tomasz Drezner polski romanista XVII wieku K. Bukowskiej (Warszawa 1960).

  * Wg W. Maciejowskiego (Piśmiennictwo od czasów najdawniejszych, 1853) był najznakomitszym profesorem prawa w Akademii Zamojskiej, który w istocie wykładał swój przedmiot wykładał z wielkim zasobem nauki i wszechstronnością. Autor daje mu w XVII wieku odegrywać taką rolę, jaką później w nauce prawa odegrali Montesquieu i Edward Gans co jest w istocie wielką dla Dreznera pochwałą.
 * Ojciec pochodził z Drezna i w aktach  zapisywał się Hanus Vondresen/Wondrezen.
 * Szymonowic w 1593 do Hetmana - O Dreznerowiczowskich głupich postępkach słychać przedtym i sromywałem się pomnieć, że był z ręki mej wyszedł. Napominałem i strofowałem nie raz, ale bardzo go była konwersacja tamta nie ruszyła. Teraz tak srogi przypadek, mniemam, że go na koniec, iż jeszcze miłościwej łaski swej nie ruszysz Wasza Miłość od niego od niego  odwracać.