Lwowianin, prawdopodobnie pochodzenia angielskiego, przybył na naukę do Akademii Zamojskiej, a po studiach w Akademii Krakowskiej, w 1629 objął w Zamościu katedrę wymowy, po 16 latach został profesorem filozofii moralnej. Był doktorem filozofii (Kraków) i prawa (Zamość). Zmarł, pełniąc po raz trzeci urząd rektora.
Zachowały się po nim 4 rękopiśmienne księgi (ok. 3 tys. stron!) dowodzące, że był nie tylko autorem kompleksowych opracowań z zakresu teorii retoryki opartych na dziełach Cycerona i Arystotelesa ale i tytanem pracy jako skryptor. Przepisał też Roczniki Jana Długosza, zachowało się 6 (ponad 1 tys. stron) z 12  tomów. Wydał 3-krotnie Gramatykę J. Ursinusa. Był autorem ponad 20 panegiryków, głównie łacińskich. Wygłaszał mowy przy położeniu kamienia węgielnego pod gmach Akademii i na pogrzebie II ordynata. Był nauczycielem Jana Sobiepana. Cieszył się wielkim autorytetem nie tylko jako nauczyciel akademicki, ale również patrycjusz i rajca miejski. 
W 1635 nabył kamienicę rynkową (nr 4) zwaną odtąd Abrekowską. Ożeniony z Dorotą z d. More, Szkotką (? - 1678), mieli córkę Mariannę (żona rektora A. Krobskiego), synów, profesorów Akademii -  Andrzej Abrek i Jan Abrek.